Σχετικά με την υποστήριξη στο BLM κίνημα· ξεχορταριάζοντας το μονοπάτι προς την αλληλεγγύη
Τις τελευταίες μέρες έπαιζε ξανά και ξανά το απόσπασμα με την Angela Davis στο ντοκιμαντέρ The Black Power Mixtape 1967-75. Τα μάτια μου βουρκώνουν καθώς καταλαβαίνω επιτέλους. Κι εγώ είμαι μια λευκή, σαν αυτούς τους λευκούς που καταπιέζουν ανθρώπους για αιώνες.
Προσπαθούσα να αποκωδικοποιήσω την έννοια «λευκό προνόμιο» και να συνειδητοποιήσω πώς αυτό με έχει ευνοήσει μέχρι στιγμής. Σύμφωνα με την σύγχρονη Κριτική Θεωρία των Φυλών - εδώ μπορείτε να βρείτε μια θαυμάσια εισαγωγή στο πεδίο από τους Richard Delgado και Jean Stefancic - υπάρχουν κοινωνικές, οικονομικές και νομικές διαφορές που δημιουργούν οι λευκοί άνθρωποι ανάμεσα στις «φυλές» για να μπορούν να ευνοούν τα συμφέροντά των ελίτ τους στις αγορές και την πολιτική. Ακόμη και μικρές ρατσιστικές τακτικές, συνειδητές ή ασυνείδητες, είναι ριζωμένες σε υποθέσεις για τις φυλές που έχουμε απορροφήσει όλοι μας μεγαλώνοντας σε ρατσιστικό πολιτιστικό περιβάλλον. Αυτές οι συστημικές πεποιθήσεις διαμορφώνουν τόσο τις αστικές δομές όσο και την προσωπική μας ζωή. Αναγνωρίζετε τα αποτελέσματά τους, έτσι δεν είναι;
Φυσικά και τα αναγνωρίζετε. Στις ρατσιστικές δηλώσεις εκείνου του θείου γύρω από το οικογενειακό τραπέζι. Στα πειράγματα που έπρεπε να υποστεί εκείνη το μαύρο κορίτσι στο σχολείο. Στην προαγωγή που πήρατε νωρίτερα από εκείνον τον μαύρο συνάδελφο αν και δούλευε σκληρότερα από εσάς. Στις φαινομενικά ευγενέστατες κυρίες στην εκκλησία που απομακρύνουν το εγγόνι τους από το παιχνίδι με το μαύρο παιδάκι. Στους φτωχούς μαύρους που πουλάνε λαθραία στους δρόμους προσπαθώντας να αποφύγουν την αστυνομία. Στις εκδιδόμενες μαύρες κοπέλες στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, κοπέλες θύματα του trafficking οι περισσότερες.
Φωτογραφία της @nikishariley καθώς διαδηλώνει φορώντας μπλούζα από το @blackfemalefuture
Όντας γυναίκα δε μπορώ καν να φανταστώ πώς πρέπει να νιώθει μια μαύρη γυναίκα. Η οποία θα πρέπει να αναμετρηθεί με την καταπίεση και του φύλου και της φυλής της και να καταφέρει να εξελιχθεί πέρα από όλα αυτά τα στερεότυπα. Η προσέγγιση του Μαύρου Φεμινισμού μπορεί να μου δώσει μια αντίληψη σε θεωρητικό επίπεδο. Να αντιληφθώ την καταπίεση που αφορά την τάξη, τη φυλή και το φύλο δηλαδή ολόκληρη την ύπαρξη. Αλλά μόνο στη θεωρία. Φυσικά η καταπίεση του φύλου μου μπορεί να μου δώσει μια αναλογία : το να παροτρύνεις έναν λευκό να αναγνωρίσει τον έμφυτο ρατσισμό του είναι σα να παροτρύνεις έναν άνδρα να αναγνωρίσει τον πόνο που σχετίζεται με την επιβολή του ανδρικού προνομίου στις γυναίκες και τους non-gender ανθρώπους....
Είμαι λευκή. Συνεπώς έχω υπάρξει και ρατσίστρια. Έχω παρακολουθήσει όλα τα προηγούμενα να ξεδιπλώνουν την ασχήμια τους και πρακτικά δεν έδρασα εναντίον τους. Τα έχω καταδικάσει, ναι. Με λέξεις. Αλλά οι λέξεις - ακόμα και οι γραπτές - δε φτάνουν. Για πρώτη φορά με όλα όσα συμβαίνουν δεν έχουμε ρεαλιστική εικόνα του μέλλοντος. Αυτό που έχουμε όμως είναι η ευκαιρία να γίνουν αλλαγές στα θεμέλια που είναι τόσο σαθρά. Με εκπαίδευση, διαμαρτυρία, με υπεράσπιση των αξιών μας παντού, με την ψήφο σε αρχηγούς που έχουν ενσυναίσθηση και δουλεύουν προς την αλληλεγγύη. Αυτό που περιέγραψε η Barbara Ellen Smith ως «η πολιτική της αλληλεγγύης που αναγνωρίζει τον πολλαπλό χαρακτήρα της καταπίεσης και υποστηρίζει τους αγώνες όλων όχι απαραίτητα με γνώμονα την προσωπική εμπειρία» ίσως θα οδηγούσε στην πραγματική ουσιώδη υποστήριξη.
Οπότε τι μένει σε εμάς τους λευκούς να κάνουμε ώστε να γίνουμε ουσιαστικοί σύμμαχοι που απαιτούν αλλαγές και δεν πέφτουν στην παγίδα του ψεύτοακτιβισμού; Συνειδητοποιώ πως η συζήτηση που πάω να ξεκινήσω είναι δύσκολη και άβολη. Ο θάνατος του George Floyd είναι η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στον πλανήτη που υπέφεραν, υποφέρουν και θα υποφέρουν λόγω του χρώματος του δέρματός τους. Ναι. ΘΑ υποφέρουν. Πόσο είμαστε λοιπόν οι λευκοί αποφασισμένοι να υποφέρουμε ΜΑΖΙ τους; Γιατί αυτό μας μένει να κάνουμε τελικά...
Υπάρχουν πολλές λίστες στο διαδίκτυο για ενημέρωση και δράση ως προς το BLM κίνημα. Έχω συγκεντρώσει κάποιες στα αντίστοιχα link πιο κάτω. Εννοείται πως δεν αποτελούν το μόνο τρόπο ενημέρωσης και δράσης. Μένει στον καθένα μας να αποφασίσουμε πως θα δράσουμε. Και πως θα ακούσουμε αυτούς που ξέρουν καλύτερα. Πως θα σωπάσουμε και θα αφήσουμε στην άκρη τα εγωπαθή σχόλια με στόχο μόνο τη διαδικτυακή φασαρία. Στο fasfem δε θα γίνουν άλλες αναφορές αλλά πράξεις ώστε το περιεχόμενό του να υποστηρίζει τις μαύρες γυναικείες φωνές ακόμη περισσότερο. Βοηθήστε να γίνουμε η αλλαγή που ευχόμαστε να έλθει ..
*Απολύμανση
Προσπαθούσα τις προάλλες να δοκιμάσω το διαλογισμό. Μου φάνηκε ως κάτι λογικό να κάνω σε αυτήν την παράλογη περίοδο. Μπήκα σε ένα γκρουπ διαλογισμού που οργανώνει η Marije- ένα από τα αγαπημένα μου πλάσματα σε αυτόν τον κόσμο.Ήταν μια ζωντανή συνεδρία υπό την καθοδήγησή της. Όταν μας ζήτησε να γράψουμε τι θα μας έκανε απίστευτα ικανοποιημένους, εγώ άρχισα να περιγράφω στο χαρτί με την παραμικρή λεπτομέρεια πώς θα ήταν μια μέρα μου στο στούντιο του fasfem. Είδα τα χρώματα, μύρισα την ατμόσφαιρα, ένιωσα σα στο σπίτι μου. Η Μarije εντυπωσιάστηκε από τη ζωντάνια αυτής της αναπαράστασης. Εντυπωσιάστηκα κι εγώ.
Βλέπετε μέσα, βαθιά στον πυρήνα μας κρύβονται οι αλήθειες μας. Οι πιο αληθινές αλήθειες μας. Αυτές που ουδεμία σχέση έχουν με τις προσδοκίες των άλλων από εμάς. Και τώρα που περνάμε περισσότερο χρόνο με τον εαυτό μας από ποτέ, αυτές οι αλήθειες βρίσκουν τη ρωγμή για να αναδυθούν.
Η εποχή μας είναι απίστευτα δύσκολη. Πέρα από κάθε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Γιατί τα σενάρια έχουν το συγγραφέα τους που γνωρίζει το τέλος. Στην περίπτωση της ιστορίας της πανδημίας του COVIT-19 δεν υπάρχει - όσο κι αν προσπαθούν οι θεωρίες συνωμοσίας να μας πείσουν για το αντίθετο - δημιουργός να μας αποκαλύψει το τέλος. Ό,τι υπάρχει είναι τα γεγονότα.
Είναι γεγονός λοιπόν ότι οι άνθρωποι μολύνονται ραγδαία. Ότι ο αριθμός των θανάτων αυξάνεται διαρκώς.Ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη να εφαρμοστεί η κοινωνική απομόνωση. Ότι οι ηλικιωμένοι, οι ασθενείς και οι φτωχοί αυτού του κόσμου βρίσκονται σε τεράστιο κίνδυνο. Ότι η ενδοοικογενειακή βία ενισχύεται.
Είναι όμως γεγονός και ότι επιστήμονες σε όλον τον κόσμο εργάζονται ακούραστα για να αντιμετωπιστεί η πανδημία. Ότι εταιρίες ρούχων-από κολοσσούς μέχρι μικρές επιχειρήσεις-φτιάχνουν και δωρίζουν ιατρικές μάσκες. Ότι άρχισαν οι γείτονές μας να μας ρωτούν αν χρειαζόμαστε κάτι. Αρχίσαμε κι εμείς να τους ρωτάμε. Ότι η φύση γύρω μας αναπνέει, ακούγεται ακόμα και στις μεγάλες πόλεις, καθαρίζει. Εννοώ γίνεται πεντακάθαρη. Σαν τα χέρια μας κάθε φορά που τα πλένουμε όπως πρέπει.
Απολυμαίνεται.
Σα να προσπαθούσα να εξορκίσω τις θεωρίες συνομωσίας, σκέφτηκα λοιπόν μια δική μου θεωρία. Ίσως είναι η εποχή για ξεκαθάρισμα. Για τακτοποίηση. Μη με παρεξηγείτε. Δε θα σας φορτώσω με συμβουλές για παραγωγικότητα και αυτοβελτίωση. Αυτά σε τέτοιους καιρούς τα αισθάνομαι επιπόλαια. Και μάταια. Αυτό που εννοώ είναι πως έχει έρθει η ώρα για την ανθρωπότητα να ανακτήσει...την ανθρωπιά της. Έχουμε χάσει τόσα πολλά στην πορεία. Λατρεύουμε την κενότητα και τη ματαιοδοξία σε κάποιους ανθρώπους. Περιθωριοποιούμε κάποιους άλλους. Επιμένουμε στην πατριαρχία και όλα της τα εκτρώματα. Υπερκαταναλώνουμε και εκμεταλλευόμαστε το περιβάλλον εκτός βιωσιμότητας. Εξακολουθούμε να δημιουργούμε πολέμους. Το σύστημά μας είναι σάπιο και τρέφεται από τις σάπιες σάρκες του. Πρέπει να αλλάξει.
Να απολυμανθεί.
Όπως πρέπει και ο εαυτός μας. Δε μπορούμε να καθαρίσουμε τα έξω ενώ μέσα μας παραμένουμε μολυσμένοι. Γι αυτό ας πάρουμε το χρόνο να σκεφτούμε. Τι βαραίνει περισσότερο στη ζυγαριά της ψυχής μας; Πώς μας κάνει αυτό να αισθανόμαστε; Τι μας έχει προσφέρει ή στερήσει τελικά ο τρόπος ζωής μας; Όλα είναι μέσα μας. Οι άνθρωποι που λατρεύουμε, αυτοί που μας εξυψώνουν, τα μέρη που θέλουμε να ζήσουμε, οι αξίες μας, τα συναισθήματά μας, η ηθική μας, αυτά που θέλουμε να δημιουργήσουμε, να προσφέρουμε. Η ζωή που αξίζει να ζούμε. Αναβλύζει. Τόσο καθαρή. Αρκεί να την αφήσουμε να αναδυθεί. Να ξεφορτωθούμε ότι περιττό.
Να απολυμανθούμε.
fasfem
Πώς θα ήταν άραγε να υπάρχει ένα διαδικτυακός τόπος σχετικός με το ντύσιμο που μέσα σε αυτόν να νιώθαμε ειλικρινά ΚΑΛΑ; Καλά για τον εαυτό μας, το σώμα μας, τις επιλογές μας, τον κόσμο γύρω μας…εγώ πάντως ξέρω ότι ονειρεύομαι έναν τέτοιο τόπο εδώ και καιρό…
Ένας χώρος που η αγάπη για τα υφάσματα και τα φορέματα συναντά την αγάπη για τον εαυτό και τους άλλους. Που η ισότητα και ο σεβασμός για το διπλανό και το περιβάλλον γίνονται δράση και υπόσχεση. Ακούγεται αν μη τι άλλο ελπιδοφόρο, έτσι δεν είναι;
Αποφάσισα λοιπόν να δημιουργήσω αυτόν τον τόπο μόνη μου. ‘Οντας περήφανη ως φεμινίστρια, μητέρα μιας δίχρονης μικρούλας και εμμονική με τη μόδα ταυτοχρόνως, ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ την ιδέα μου για μια φεμινιστική μόδα. Γιατί πιστεύω - και για την ακρίβεια έχω κιόλας ερευνήσει κατά τις σπουδές μου - ότι η σχέση που έχει αναπτύξει μια γυναίκα με τις στυλιστικές της επιλογές δεν είναι ούτε τυχαία ούτε χωρίς νόημα. Μια γυναίκα μπορεί να αισθάνεται και να δρα με δυναμισμό μέσω των ρούχων που έχει επιλέξει να φοράει. Η’ όχι.
Τα παραδοσιακά μέσα προβολής της μόδας προωθούν στερεότυπα που δε σέβονται τη διαφορετικότητα. Το fasfem θα ήθελε να αλλάξει όλο αυτό. Εδώ θα εμφανίζονται οι εταιρίες και οι άνθρωποι πίσω από αυτές που συμπεριλαμβάνουν στις βασικές αρχές τους την ισότητα. Θα δίνουμε χώρο σε δημιουργικές, έξυπνες γυναίκες να διηγηθούν τις υπέροχες ιστορίες τους. Θα παροτρύνουμε κι εσάς αλλά και τους εαυτούς μας να καταναλώνουμε σεβόμενοι τη βιωσιμότητα απλοποιώντας τη ζωή μας χωρίς όμως συμβιβασμούς στην προσωπική μας αισθητική.
Θα σταματήσω για τώρα και θα αφήσω τη θεματολογία του fasfem να μιλήσει από μόνη της και να σας οδηγήσει στο ταξίδι της αλλαγής του σκηνικού της μόδας, έστω και για λίγο.
*η φωτογραφία είναι από μια φωτογράφιση στο Hollywood εμπνευσμένη από καρτ ποστάλ της δεκαετίας του 80, δημιούργημα της Emma Craft. Τη διάλεξα γιατί μου δίνει μια αίσθηση δυνατής και συνάμα παιχνιδιάρικης θηλυκότητας. Το σύμπαν της Emma είναι τόσο ευχάριστα εμπνευσμένο, σαν ένα μαγαζί με καραμέλες για μεγάλους…
Consept και φωτογράφιση από την Emma Craft
Styling από Lian Najarian
Βοηθός styling Anthony O’ Baner
Μοντέλο Chloe